مانگای اتک ان تایتان

🧱 اخوی، این اتک آن تایتانه یا مرثیه‌ای برای انسانیت؟ ⚔️

اخوی...
ما فکر می‌کردیم یه انیمه‌س.
یه سری غول گنده‌ که ملت رو نی‌نی‌طور قورت می‌دن، یه مشت جوون ساده‌دل با شمشیر پرنده...
فکر می‌کردیم آخرش خوب می‌شه.

ولی اخوی جان...
یه‌دفعه دیدیم اینا فقط روکش بود، مغزش یه چیز دیگه‌ست.
یه پسرک با چشمای آتیشی بلند شد و گفت:
«من آزادی‌مو می‌خوام، حتی اگه بخوام همه‌تونو له کنم!»

و از اون لحظه به بعد، دیگه هیچ‌کس همون آدم سابق نشد.
نه ارن، نه میکاسا، نه حتی ما.

این انیمه، اولش فقط تایتان داشت، ولی بعدش فهمیدیم تایتان‌ها واقعی نبودن.
واقعی، اون نفرتی بود که از نسلی به نسل دیگه ارث رسید.
اون قفلی بود که دنیا زده بود روی حقیقت.
اون صدای خفه‌ی "ما کی هستیم؟ چرا زنده‌ایم؟ چه کسی باید بمیره؟"

اخوی، وقتی ارن گفت:
«اگه آزادی یعنی اینکه بتونم نفس بکشم، پس هر کی جلوشه باید له شه»،
ما یهو به خودمون اومدیم.
دیدیم ما هم یه جایی شبیه اون بودیم.
وقتی حس کردیم دنیا داره خفه‌مون می‌کنه.
وقتی خواستیم داد بزنیم ولی به‌جاش له کردیم...

⚠️ نتیجه‌گیری اخوی‌طور:

اخوی، اتک آن تایتان، فقط نبرد بین غول‌ها و دیوارها نیست...
این جنگ بین گذشته و آینده‌ست. بین انتقام و رهایی. بین اینکه "می‌تونم" و اینکه "باید؟"
و اگه یه روزی به‌جای ارن بودی، حواست باشه آزادی‌ای که به قیمت له کردن دیگرانه، شاید اصلاً آزادی نباشه… فقط یه قفس باشه با درِ باز