مانهوای سولو لولینگ(رنگی)

🛡 اخوی، این سولو لولینگه یا آخرالزمان شخصی جین‌وو؟ ⚔️

اخوی...
ما گفتیم تلاش کن، خودتو بساز، پله‌پله برو بالا؛ نگفتیم خودتو تبدیل کن به نسخه‌ی کره‌ای دارث ویدر!

قهرمان این داستان، «سانگ جین‌وو»، اولش یه کاراکتر بدبخت بود که حتی گابلین‌هام باهاش شوخی می‌کردن.
انگار دنیا یه قرارداد نانوشته باهاش بسته بود:
«تو ضعیف بمون، بقیه قوی باشن.»

ولی یه روز...
سیستم اومد.
نه اون ویندوز، نه سیستم آموزشی، نه حتی سیستم گمرک کره جنوبی...
یه سیستم متافیزیکی با صدای ربات‌طور که گفت:
"تو حالا یه پلیر شدی!"

و خب... اخوی، از اینجا به بعد دیگه «سولو» نبود، «لول زدنِ بی‌رحمانه» بود.

قهرمان ما با هر لول جدید، آدم‌کش‌تر می‌شه، سایه‌ها رو احضار می‌کنه، ارتش می‌سازه، تو دنیای واقعی راه می‌ره ولی شبیه نسخه‌ایه از ترس‌های جمعی.
دیگه نه شکارچیه، نه هیولا، یه چیزی وسطِ خدا و دیو!

ما بهش می‌گیم پیشرفت...
ولی اخوی، اگه سر راه موفقیتت هرکی جلوته له می‌کنی، اون دیگه لول زدن نیست؛ سرسره مرگه!

جین‌وو داره بالا می‌ره، ولی ته دلش خالیه.
به چشم بقیه خدا شده، ولی هنوز داره با خاطره‌ی مادر مریض و خواهر کوچیکش کلنجار می‌ره.
اخوی، وقتی هر سایه‌ای ازت اطاعت می‌کنه ولی خودت از خودت می‌ترسی...
یعنی یه جای کار، خیلی تاریکه.

🧠 نتیجه‌گیری اخوی‌طور:

اخوی، ما گفتیم لول بزن، نگفتیم لول بسوزی!
قدرت اگه باعث بشه تنهاتر شی، اون قدرت نیست، زندونه با پنجره‌های سیاه.
و تو، سانگ جین‌وو... هر چی هم قوی شی، اگه یه رفیق واقعی نداشته باشی، هنوز همون شکارچی درجه‌ E هستی… فقط با یه پالتو گرون‌تر.