مجموعه کامل مانگا Goodnight PunPun (شب بخیر پون پون)

اخوی جان...
ما یه روزی بچه بودیم، شاد و خنگ و بی‌خبر از پیچش مغز و موی دنیا. بعدش چی شد؟ دنیا خورد تو سرمون یا ما خوردیم به دنده چپ زندگی، معلوم نیست. ولی خب... از یه جایی به بعد دیگه نخندیدیم. یا اگه خندیدیم، لب بود، دلمون نبود.

پون‌پون اخوی؟ اون یه قهرمان نیست، یه آینه‌ست. آینه‌ای که خودتو توش می‌بینی، وقتی ساعت ۳ نصف‌شبه و دلت گرفته ولی نمی‌دونی از چی. همون وقتا که گوشی تو دستته، چراغا خاموشه، صدای کولر میاد، ولی صدای خودت نمیاد. چون ته کشیدی. چون یه‌جوری زنده‌ای که انگار مردی.

پون‌پون نه داد می‌زنه، نه گریه می‌کنه، ولی همش انگار داره می‌میره. یه مرگ آهسته. یه مرگ با لبخند خشک. اخوی، تو هم می‌فهمی چی می‌گم، نه؟

این دنیا مثه یه جوک بی‌مزّه‌ست که همه دارن بهش می‌خندن، جز تو. بعدم میان می‌گن: «چرا انقدر تلخ شدی؟» خب عزیز دل، شاید چون هیچ‌کس یه لیوان آب شیرین برام نریخته!

پون‌پون به همه می‌گه حالش خوبه، ولی تو دلش؟ زلزله، اخوی. نه از اون ۴ ریشتریا. از اونایی که خونه‌دلُ با خاک یکسان می‌کنن. ولی بازم لبخند می‌زنه، چون آدما از تلخی می‌ترن. تلخی رو تو چایی می‌خوان، نه تو چهره.

پون‌پون عاشق شد؟ شد. ولی مگه عشق همیشه گل و بلبل‌ه؟ نه اخوی. گاهی عشق مثه خار می‌مونه، می‌ره تو قلبت، خون میاد، بعدم می‌گن: «اوه، چه عاشق نازنینی!»

زندگی پون‌پون انگار یه داستانیه که نویسندش دیگه حال نوشتن نداره. یا داره، ولی مسته. یهو خوشحال می‌کنه، یهو پرتت می‌کنه ته چاه. و تو؟ تو فقط باید بخونی و بگی: "باشه، قبول." چون راه دیگه‌ای نیست.

ولی خب، یه چیزی هست. همین پون‌پون، با اون همه تاریکی، یه‌جوری باعث می‌شه حس کنی تنها نیستی. یه‌جوری می‌گه: «آره اخوی، منم دیدم تاریکی رو. و هنوز زنده‌م.» همینه که درد رو یه‌کم قابل تحمل می‌کنه.

و توی همین ویرونی، همین لبخندای شکسته، یه جور نجاته. یه جور فهم. یه جور «بیا بغلم اخوی، با هم گم شیم تو این تاریکی، ولی حداقل باهم.»

این کپشن تقدیم به تو، که هنوز داری نفس می‌کشی، هنوز داری می‌خونی، هنوز یه‌ذره امید ته دلت هست، حتی اگه خودت ندونیش.
زنده بمون اخوی، چون هنوز پون‌پون هم تموم نشده...